Ruhun Görünmez Çapası: AİDİYET

İnsan, varoluşu gereği arafta durmayı reddeden, ruhunu yaslayabileceği sağlam bir zemin arayan yegâne canlıdır. Doğduğu andan itibaren başlayan o büyük arayış, sadece hayatta kalma güdüsüyle açıklanamaz; bu, varlığın kendi anlamını bir başkasının, bir mekânın veya bir fikrin aynasında görme arzusudur. Aidiyet, işte bu aynada beliren aksin bizzat kendisidir. Fiziksel bir konumlanmanın çok ötesinde, ruhun "Ben buradayım ve burası benim evim" diyebildiği o sessiz ve derin huzur hâlidir.

Bir yere veya bir şeye ait olmak, özgürlüğün kısıtlanması değil, aksine ruhun kök salarak gökyüzüne daha cesur uzanabilmesidir. Nasıl ki bir ağaç, kökleri toprağa ne kadar sıkı tutunursa fırtınalara o denli direnç gösterirse, insan da ait olduğu değerler bütünüyle hayata karşı dik durur. Bu his, karmaşık dünya düzeni içinde savrulan zihne atılmış görünmez bir çapadır. Bir şehre, bir melodiye, bir insana yahut bir davaya ait hissetmek; kişinin o "bütün" içerisindeki eksik parçayı tamamlaması gibidir. O parça yerine oturduğunda, zihindeki gürültü susar ve yerini "anlaşılmış olma"nın verdiği güvene bırakır. Çünkü ait olmak, aynı zamanda kabul görmektir; olduğun gibi, tüm kusurların ve erdemlerinle o bütünün vazgeçilmez bir zerresi sayılmaktır.
Ancak bu hissin en çarpıcı yanı, mekân ve zamandan münezzeh oluşudur. İnsan kilometrelerce uzaktaki bir coğrafyaya, hiç görmediği bir devre veya sadece zihninde yaşattığı bir ideale de derin bir aidiyet duyabilir. Bu durum, aidiyetin somut duvarlar arasında değil, kalbin ve zihnin derinliklerinde inşa edildiğini kanıtlar. Ait olamamak ne kadar büyük bir boşluk ve soğukluk yaratıyorsa, bir yere ait olduğunu bilmek de o denli ısıtır insanın içini. O bağ, kişinin kimliğini şekillendiren, ona bir tarih ve gelecek sunan en güçlü referans noktasıdır.

Neticede aidiyet; insanın kainattaki devasa yalnızlığına karşı geliştirdiği en soylu savunma mekanizmasıdır. Ne bir zincirdir ayağa vurulan ne de bir kafestir insanı hapseden. Bilakis aidiyet; uçurtmanın ipidir. İp ne kadar sağlam ve emin bir ele bağlıysa, uçurtma o kadar korkusuzca yükselir göklere. İnsan da ancak ruhunu bir yere ait hissettiğinde, kendi potansiyelinin zirvesine ulaşma cesaretini kendinde bulabilir.