Kayıp Çocukluk

Burada saçlarım bitlendi yine,
Ekmek sert, su da soğuk içilene.
En büyüğümüz on altı yaşında,
Ben benden korkarım bazen, bile.

Bir de yaşlı biri var, nöbet tutar,
Kılları beyaz, suratı duvar.
Her sabah bağırır, küfreder bana,
Gardiyan amca, nere bura ?

Bir annem vardı, gözleri yeşil,
Beni severdi, şimdi sessiz mi?
Rüyama giriyor bazen gizli,
“Üşüme oğlum” diyor, gerçek mi?

Bu duvarlar konuşmaz, taş donmuş,
Zincirler paslı, umut solmuş.
Küçüğüm daha, suçum ne olmuş?
Gardiyan amca, söylesene, olmuş mu?

Pencere yok, ama gök aklımda,
Bir kuş geçer bazen, uzak, hızla.
Belki özgür, belki benim yerime,
Uçar gider annemin yanına.

Gardiyan amca, ses ver bana,
Var mı dışarıda bir dünya?
Ben büyür müyüm bu karanlıkta,
Yoksa çocuk kalır mı yürek, burada?