ARINDIRMAYAN YAĞMUR

Yine düştün aklıma bir gece yarısı,
Uykunun en savunmasız yerinde.
Benim en derin sızım hâlâ sol yanım,
Orada büyür acı, kimse bilmez.

Siyah yağmur indi gökyüzünden,
En sevdiğim saatlerde…
Yağmur değil bu;
İçime çöken kader sanki.

Ve o yine benimleydi:
Ne giden ne kalan,
En yakın dostum kadar tanıdık,
En büyük sıkıntım kadar ağır.

Ne sevda diyebildim
Ne kaderden silebildim.

Derler ki siyah yağarmış yağmur. 
Doğrudur…
Ama beyaz dediğin arındırır mı insanı?
Yoksa kir midir üstünü örten,
Günahı saklayan bir sessizlik mi?

Ben bilmem.
Bildiklerim sol yanımda birikir. 
Gece yarılarında. 
Adını anmadan seni çağırır.