Alışmaya Dair

Yanı başımdasın,
gözlerindeki derin boşluğu görüyorum.
İçinde bana dair olmayan bir ışık parıltısı var.
Anlıyorum, bizim için bir umudun kalmadığını.

Ne acı,
gözle görünür bir mesafeden;
yabancıya bakar gibi
bakmak sevgiliye…
Çaresizlik nedir diye sorulsa,
bunu anlatırım şüphesiz.
Tarif edilir mi böylesi bir acı
şüpheli.

İçimde bize dair şüpheler doğuyor,
korkuyorum.
Korkum, seni görememekten değil.
Sensizliğe alışmaktan.
Ellerimi sana uzatıyorum;
boşlukla temas ettiğini umursamadan
yoluna devam ediyorsun.

En büyük korku bu.
Bununla yaşamaya çalışıyorum.
Yiyorum, içiyorum, gülüyorum hatta.
Her gülüşümde kendimden tiksiniyorum.
Aklıma geldiğinde küfrediyor, beddua okuyorum
sensizliğe alışan kendime.
Sonra yoluma devam ediyorum.
Karşıma çıkıyor hayalin.
Hayaline sarılıyorum.
Deli gibi, bir hayale sarılan kendime kızıyorum.
Hatta yerin dibine vuruyorum kendimi.
Korkuyorum öfkemden.