YAYLA KIZINA

Yarım kalmış bir sevdanın adıyım ben,

daha söylenmeden boğulan bir isim.

Doğmamış bir bebeğin geceye karışan sessiz ağlayışı gibi.

Sahi,

şiir nereden başlar?

Bir kelime mi kaderi değiştirir,

yoksa kader mi kalemi ele geçirir?

Yarım bırakılmış gönüller vardır,

tamamlanması yasaklanmış.

Şimdi sana yazıyorum;

anne sütü kadar temiz,

baba merhameti kadar ağır

ve suskun bir dille.

Sahi,

en güzel isim hangisidir?

Ben bir isimde takılı kaldım hep;

doğmayan güneşim,

yaylaya varamayan güzelim,

ağlamayı öğrenmiş kaderim.

Ve biz

birleşemeyen sevgililer gibi,

aynı duaya farklı yerlerden “âmin” diyen

iki yalnız insanız.