KİLİTSİZ KAPILARIN BEKÇİSİ

Koca bir kalabalık ceplerindeki paslı anahtarlarla, aslında hiç kilitlenmemiş kapıları açmaya çalışırken; ben toprağa çakılmanın o sert ve dürüst ağırlığına sığınıyorum. Aidiyet denilen o yaldızlı tuzak, boynuma kendi rızamla geçirdiğim en sağlam kement oldu. Bir yere, bir fikre yahut bir silüete sıkı sıkıya tutunma telaşıyla; içimde esen o hırçın kasırgayı dört duvar arasına usulca gömdüm.

Kaybetmekten, düşmekten, sıradanlaşmaktan korktukça, aslında hiç sahip olmadığım bir düzenin gönüllü bekçisine dönüştüm. Dayatılan alkışları toplamak uğruna, o dikbaşlı sessizliğimi vitrinlerde bozuk para gibi harcadım. Oysa gövdemin konfor bulduğu her sıcak köşenin, içimdeki o huzursuz serseri için daracık bir mezar olduğunu çok geç anladım. Kök saldığımı zannettiğim, uysalca oturduğum her toprak parçası, vakti geldiğinde beni yavaşça yutan bir bataklığa döndü. Kanatlarını bizzat kendi elleriyle koparıp, sonra da uçamıyor diye gökyüzüne küfreden o acınası figür aslında bendim.

Bu boğucu kurgunun içinde gerçekten nefes alabilmek için, hiçbir yere ait olmamanın o tekinsiz boşluğunu göğüslemem gerektiğini artık biliyorum. Bütün unvanları, omuzlarıma yüklenen beklentileri ve başkalarının gözündeki o "doğru adam" imajını bir kenara fırlattığımda geriye kalan o çıplak, o ıssız hâlimle yüzleşiyorum şimdi. Çünkü zincirlerin eridiği, ruhumun asıl ayaklandığı yegâne zemin orası.

Sığınacak tek bir limanım bile kalmadığında, denizin tamamının benim olduğunu yeni fark ediyorum.

MEHMET ÖZTÜRK