Unuturum Elbet

Ben de unuturum elbet…
En sevdiğin rengin kırmızı olduğunu,
Vişneye çocuk gibi sevindiğini.

Unuturum elbet
Göğün mavi oluşunu,
Aşkın bir zamanlar var olduğunu.

Kahveyi çok severdin…
Hele o Fransız şarkıları yok mu,
Sanki başka bir hayatın kapısını aralardı sana.

Anadolu deseler,
İnsanların aklına sen gelirdin.
“Rock, rock, rock” diye sevinirdin,
Sanki kalbin o ritimde atardı.

Kar yağsa bile
topuklu ayakkabı giyerdin. 
İnadına, kendin gibi.

Sabahları biraz kırgın,
biraz uzak…
Elinde kahveyle uyanırdın hayata.

“Kahvaltı yapalım” derdim,
“Yok” derdin.
Ama bir Americano’ya
Asla “yok” demezdin.

Bir sigara yakardın,
Bir yudum kahve…
Dumanla karışırdı içim.

Ben ise
Sessizce beklerdim. 
Belki dönüp bakarsın diye,
Belki bir kez daha
Öpersin diye…

Ben de unuturum elbet. 
Merak etme.
Seni değil belki…
Ama seni sevdiğim o hâlimi
Gömerim içimde bir çocuk gibi.