O Eski İstanbul Yok Artık

İstanbul… Ah, o eski İstanbul yok artık,

Mezar taşları susarken ölüler çığlık atar.

Minarelerden sela yükselir,

Köpekler gecenin sessizliğinde ulur,

Kargalar, karanlıkta leş yer…

Aç ve yoksul halkım,

Feryadı semaya yükselir.

Bir vakitler göz kamaştıran bu şehir,

Şimdi hüzünle örülü bir sessizliğe bürünmüş.

Şairler sisin ardında kaybolmuş,

Evlerde Tanzimat’tan bihaber yankılar…

Ülkem yozlaşmış, değerler yitip gitmiş.

Yoksul halkım hâlâ “heyhat” diye inler,

Bir zamanlar şansı olan bu şehir,

Şimdi yalnızca yankılarını taşır.

İstanbul…

O eski İstanbul yok artık.