KUL HAKKI DİYORUZ AMA HAK YEMEKTEN DE GERİ DURMUYORUZ!

Kul hakkı deyince çoğumuzun aklına büyük haksızlıklar geliyor. Oysa kul hakkı, sadece büyük meselelerde karşımıza çıkmıyor. Asıl mesele, farkına varmadan ya da farkında olduğumuz halde günlük hayatımızda yaptığımız küçük haksızlıklar…

Trafikte bir aracın önüne kırmak…

Ambulans arkamızdan siren çalarak gelirken yol vermemek…

Bir yerde sıra bekleyen insanların önüne geçmek…

İş yerinde bir arkadaşımızın emeğini görmezden gelmek, hakkını gasp etmek…

Bir başkasının zamanını, emeğini, sabrını ve hakkını kendi çıkarımız için hiçe saymak…

Bunların hepsi üzerinde düşünmemiz gereken meseleler.

Fakat ne yazık ki toplum olarak bazı yanlışları o kadar normalleştirdik ki artık haksızlık yaptığımızın bile farkına varmıyoruz.

“Bir şey olmaz.”

“Herkes yapıyor.”

“Benim işim acildi.”

“Bir kişiden ne çıkar?”

İşte tehlike tam da burada!

Herkes yapıyor diye yanlış, doğru olmaz.

Bir insanın hakkını yemek için onun cebinden parasını almak gerekmiyor. Bazen önüne geçmek, bazen emeğini yok saymak, bazen hakkı olanı vermemek de kul hakkıdır.

Peki biz ne yapıyoruz?

Başkalarının hakkını savunurken çok hassasız ama konu kendi yaptıklarımıza gelince nedense birçok şeyi görmezden geliyoruz.

Oysa gerçek adalet, başkasından beklediğimiz hakkaniyeti kendimiz de gösterebildiğimiz zaman başlar.

Birbirimize biraz daha saygı gösterelim.

Birbirimizi biraz daha anlayalım.

Birbirimizin hakkına, emeğine ve zamanına biraz daha dikkat edelim.

Çünkü toplumun huzuru sadece kanunlarla sağlanmaz.

Vicdanla sağlanır.

Ve unutmayalım:

Kul hakkı, sadece konuşulacak bir konu değildir. Her gün, her yerde ve her davranışımızda karşımıza çıkan bir vicdan meselesidir.

Bugün başkasının hakkını görmezden gelen, yarın kendi hakkı yenildiğinde adalet aramasın.

Önce kendimize bakalım.
Sonra başkasını eleştirelim.

Erkan Sezgin
Gazeteci – Köşe Yazarı