KANAMAYAN YARA İZİ

İnsanın en ağır yanılgısı/yenilgisi, zedelenmezliğini bir kalkan sanıp kuşanmasıdır. Birine, ruhunun asla çizilmeyeceğine, etten ve kemikten değil de aşınmaz bir kayadan olduğuna inandırdığın an, aslında en büyük esaretin kapısını aralarsın. Oysa örülen o kalın duvarlar sadece dışarıdan gelen darbeleri engellemez; içeride kopan o sessiz kıyametin duyulmasına da mâni olur.

İlişkilerin o ince terazisinde, göğse çarpan her ağır cümleyi veya keskin tavrı serin bir umursamazlıkla karşılamak, muhataba tehlikeli bir imtiyaz sunmaktır: Seni pervasızca incitme hürriyeti. Kimse kırılmaz olduğuna inandığı bir nesneye şefkatle dokunmaz. İnsan, ince camdan bir kadehi masaya bırakırken parmaklarının ucunda titrer; fakat bir taşı yere fırlatırken onun yara alacağından zerre kadar endişe etmez. En büyük hatamız, o hoyrat ellere, gönül rahatlığıyla yere çalabilecekleri o taş olduğumuzu kanıtlamak için yıllarımızı ve en derin susuşlarımızı harcamak olmuştur.

Bu öyle sinsi bir yıkımdır ki, taşı atan ne kadar kanattığını bilmez, darbeyi alan da kanadığını asla itiraf edemez. Çünkü o yenilmezlik zırhı bir kez giyildiğinde, "İşte tam burası acıdı" demek, konuşmayı unutmuş bir dilde lisan aramaya benzer. Zamanla bu ihtişamlı dik duruş, bedene batan paslı bir çiviye, nefes aldırmayan bir zindana dönüşür. Mesele, karşımızdakinin özel bir zalimlikle saldırması değildir; mesele, kendi yaramızı saklamaktaki o kusursuz, o kahredici ustalığımızdır.

Bu zehirli ve çürütücü döngüyü kırmanın yolu, karşı taraftan mucizevi bir incelik beklemekten geçmiyor. Çözüm, o soğuk taştan heykeli kendi ellerimizle parçalamaya cüret etmektir. Karşındakinin gözünün içine bakıp, "Burası kanıyor, o kelimeyi bir daha kullanma" diyebilmek bir zayıflık veya mağlubiyet değil; aksine, sahteliğin ortasında hakiki bir zemin inşa etmektir. Çatlamaya, kırılmaya ve kanamaya cesareti olmayan bir ruhun, sevgisinin veya varlığının sahiciliğine kimse inanmaz. Kusursuz bir heykelin gölgesinde belki dinlenilebilir, ama onunla asla omuz omuza yürünmez. İnsan olmak, biraz da yara almayı omuzlayabilmektir.

MEHMET ÖZTÜRK