İYİ DEĞİLİM

Kıymetli okuyucularım, değerli takipçilerim…
Hep birbirimize aynı soruyu sorarız: “Nasılsın, iyi misin?”
Ama gelin dürüst olalım… Bu sorunun gerçek cevabını kaçımız verebiliyor?
Ben veremiyorum.
Çünkü iyi değilim.
Her gün artan kadın cinayetlerini gördükçe iyi değilim.
Çocuklarımızın karıştığı ya da maruz kaldığı olayları izledikçe iyi değilim.
Ekonomik sıkıntılar her geçen gün daha da derinleşirken iyi değilim.
Bir annenin çocuğuna bir simit alamayışını gördüğümde…
Bir babanın evladına marketten küçük bir çikolata bile alamayışına şahit olduğumda…
İçim sızlıyor. İşte bu yüzden iyi değilim.
Emeklinin halini gördükçe, kendi geleceğimi düşündükçe iyi değilim.
“Ben yarın ne olacağım?” sorusu zihnimi kemirirken iyi değilim.
Çocuklarımı nasıl bir geleceğin beklediğini düşündükçe iyi değilim.
Bitmeyen sorunlar, tükenmeyen dedikodular…
Trafikteki tahammülsüzlük, sokaktaki öfke…
Çifte standartlar, adaletsizlikler…
Bunların hepsi bir araya gelince insan nasıl iyi olabilir?
Okullarda yaşanan olaylar, öğretmenlerin yorgunluğu,
Eğitimin içinde bulunduğu o derin ve sessiz kriz…
Bunları gördükçe de iyi değilim.
Simit 20 lira olmuşken, çay 15 liraya dayanmışken…
İnsanlar evine ekmek götürmekte zorlanırken…
Fakir fukara geçim derdindeyken…
Ben iyi değilim. İyi de olmayacağım.
Eskiden hayalini kurduğumuz tatiller artık birer uzak anı.
Fotoğraflara bakmak bile içimizi acıtıyorsa…
Bu bir yorgunluk değil, bu bir tükenmişliktir.
Dedeler, nineler torunlarına bir pamuk şeker alamıyorsa…
İnsanlar sessizce gözyaşı döküyorsa…
Ve biz buna alışıyorsak…
İşte en çok da bu yüzden iyi değilim.
Çünkü mesele sadece benim iyi olup olmamam değil.
Mesele, bir toplumun giderek “iyi olmamaya” alışmasıdır.
Ve ben buna alışmak istemiyorum.

Erkan Sezgin

Gazeteci – Köşe Yazarı