İnsanoğlu Kendi Dünyasına Düşman Olur mu?

Bu dünyada hiçbir canlı, insanoğlunun yaptığını yapmadı.

Bir aslan avlanır ama ormanı yakmaz.
Bir timsah saldırır ama sırf keyfi için bir canlı türünü yok etmeye çalışmaz.
Bir zebra yaşamak için mücadele eder ama yaşadığı doğayı ateşe vermez.

Doğadaki canlılar, yaşamın kendi kuralları içerisinde var olmaya çalışır. Öldürürler, çünkü hayatta kalmaları gerekir. Saldırırlar, çünkü tehdit altındadırlar. Ama insanoğlu…

İnsanoğlu aklı, zekâsı, vicdanı ve muhakeme yeteneğiyle diğer canlılardan ayrılır.

Peki biz bu aklı ne için kullanıyoruz?

Ormanları yakıyoruz.
Doğayı talan ediyoruz.
Hayvanların yaşam alanlarını yok ediyoruz.
İnsanların evlerini, tarlalarını, iş yerlerini ateşe teslim ediyoruz.
Bir öfke, bir çıkar, bir kavga, bir dava uğruna kendi insanımızı hedef alıyoruz.

Sonra da kendimize “en akıllı canlı” diyoruz.

Hangi akıl?

Kendi evini ateşe veren bir insan ne kadar akıllıdır?

Bugün ülkemizde yaşanan orman yangınlarına baktığımızda insanın içi yanıyor. Çünkü yanan sadece ağaç değil.

Bir ağacın yıllarca büyümesiyle oluşan orman yanıyor.
Hayvanların yuvası yanıyor.
Kuşların kanadı yanıyor.
Toprağın hafızası yanıyor.
İnsanların emeği yanıyor.
Evler, tarlalar, geçim kaynakları yanıyor.

Ve bazı durumlarda bütün bunların arkasında yine insan eli bulunuyor.

İşte insanın aklı burada duruyor.

Bir insan, kendi yaşadığı ülkenin ormanını neden yakar?

Bir insan, başka insanların canını ve malını neden tehlikeye atar?

Bir insan, kendisinden sonra çocuklarının yaşayacağı doğayı neden yok eder?

Hangi dava, hangi öfke, hangi çıkar; bir ormanı yakmayı, canlıları öldürmeyi, insanları mağdur etmeyi haklı çıkarabilir?

Hiçbiri!

Artık şunu anlamamız gerekiyor:

Bu dünya bize miras kalmadı; bizden sonraki nesillerden emanet.

Ormanlar bizim tapulu malımız değildir.
Dereler, göller, dağlar, hayvanlar ve toprak sadece bugünün insanına ait değildir.

Biz sadece bu dünyanın geçici sahipleriyiz.

Ama öyle davranıyoruz ki sanki bizden sonra kimse yaşamayacakmış gibi…

Birileri bir kibrit çakıyor, binlerce yıllık doğa yok oluyor.

Birileri öfkesine yeniliyor, masum insanlar bedel ödüyor.

Birileri kendi çıkarı için hareket ediyor, toplumun tamamı zarar görüyor.

Artık insanoğlu kendi kendine şu soruyu sormalı:

Biz gerçekten akıllandık mı, yoksa sadece daha tehlikeli hale mi geldik?

Çünkü hayvan doğaya zarar verdiğinde bunu çoğunlukla hayatta kalmak için yapar.

İnsanoğlu ise bazen doğayı, başka insanları ve hatta kendi geleceğini bile bile yok ediyor.

İşte asıl tehlike budur.

Ormanı yakan sadece ağacı yakmaz.

Kendi geleceğini yakar.

Bir canlının yuvasını yok eden sadece bir yuvayı yok etmez.

Kendi vicdanını da yok eder.

Ve unutmayalım:

Bu dünyayı bize yaşanmaz hale getirecek olan ne aslan ne timsah ne de başka bir hayvandır.

Eğer aklımızı, vicdanımızı ve insanlığımızı kaybedersek…

Bunu yine insan yapacaktır.

Erkan sezgin 
Gazeteci Yazar şair