İKİ AYDA

Sekseniki defa “seni seviyorum” demişiz birbirimize.
Dile kolay…
Seksen iki kez kalbim elini tutmuş,
sekseniki güne bölünmeyecek kadar gerçek,
bir ömür kadar hızlı çarpmış.

Sonra…
Bir gün,
bir kelime,
bir sessizlik…
Ayrıldık.

Ama bilmem,
sanki sadece sen gittin…
Ben olduğum yerde kaldım.
Aynı nefeste,
aynı evin hayalinde,
aynı masanın kenarında su bardağı gibi.

Ve şimdi,
şiirimin yarısı sende,
yarısı içimde.
Geri kalanıysa 
belki yirmi yıl sonra,
bir akşamüstü,
penceresi denize bakan evimizde. 
Kırmızı bir koltuğun ucunda sessizce tamamlanacak.

Sen gitsen de…
Ben hâlâ aynı mısranın ortasında duruyorum.

Serdal KAYA