Gece Yarısı

Yine gece.
Yine içimde
kimsenin duymadığı bir sessizlik.

Mısranın sessizi ne kötüymüş;
kelimeler susunca
insan kendini duyuyor.

Bir şeyin bitmesi
belirsiz kalmasından daha kolaymış meğer.
İnsan, sonu bilince
beklemeyi bırakabiliyor.

Bu gece mısralar yazıyorum.
Ama ne garip. 
Ben onları yazmıyorum da
onlar beni anlatıyor.

Her kelime biraz çığlık,
her çığlık biraz sen.
Ve ben sustukça
sana biraz daha yaklaşıyorum.

Mürekkebim gözyaşına karışmış,
bazı kelimeler iç çekiyor.
Bazılarıysa
dilimden çıkmaya korkuyor.

En çok da iki kelime
takılıp kalıyor kalemimin ucunda:

Gitme.

Biraz susuyorum.

Sonra,
sanki hiç gitmemişsin gibi
fısıldıyorum:

Yine gel.

Serdal KAYA