ÇOCUKLARIMIZI KİM BOZDU?

Cevabı Aynada Arayalım!

Aile yapısı değişti.
Çocuk değişti.
Toplum değişti.

Ama hepimiz aynı soruyu sormaya devam ediyoruz:

“Bizim zamanımızda çocuklar böyle miydi?”

Hayır, değildi!

Peki kim değiştirdi bu çocukları?

Önce aynaya bakalım…

Çünkü bugün şikâyet ettiğimiz düzenin taşlarını çoğu zaman biz döşedik.

Çocuğumuz konuşunca dinlemek yerine bağırdık.
Soru sorunca susturduk.
Hata yapınca korkuttuk.
Üzüldüğünde anlamaya çalışmak yerine eline telefon verdik.

“Al tabletini, sus.”

“Al telefonunu, evde otur.”

“Dışarı çıkma, başına bir şey gelir.”

“Sen yeter ki rahat dur.”

Sonra çocuklarımız büyüdü…

Ve biz şaşırdık:

“Bu çocuk neden böyle oldu?”

Nasıl olacaktı?

Biz yetiştirdik!

Bir tarafta aşırı baskı uyguladık, çocuğun özgüvenini kırdık.

Diğer tarafta “Çocuk özgür olsun, her istediğini yapsın.” diyerek sınırları ortadan kaldırdık.

Disiplin ile baskıyı birbirine karıştırdık.

Özgürlük ile başıboşluğu birbirine karıştırdık.

Sevgi ile şımartmayı birbirine karıştırdık.

Sonra ortaya çıkan sonuçtan yine çocuklarımızı sorumlu tuttuk.

BİZİM ÇOCUKLUĞUMUZ BAŞKAYDI!

Biz sokakta büyüdük.

Bahçede büyüdük.

Toprakla, ağaçla, hayvanla, arkadaşlıkla büyüdük.

Düştük, dizimizi kanattık; kalkmayı öğrendik.

Kavga ettik, barışmayı öğrendik.

Büyüklerimizin yanında nasıl konuşacağımızı öğrendik.

Saygıyı, sabrı, paylaşmayı ve beklemeyi öğrendik.

Bugün ise çocuklarımızın eline dünyayı verdik ama dünyayı anlamaları için onlara zaman ayırmadık.

Bir tablet aldık.

Bir telefon aldık.

Bir internet bağlantısı aldık.

Sonra da çocuğumuzun odasına çekilip saatlerce ekran karşısında yaşamasına seyirci kaldık.

Çocuk sustu diye sevindik.

Oysa çocuk susmadı…

Bizden uzaklaştı.

İşte en büyük tehlike burada!

Çocuğunuzun sessiz olması her zaman iyi olduğu anlamına gelmez.

Bazen sessizlik, yardım çağrısıdır.

Bazen öfke, duyulmayan bir çığlıktır.

Bazen içine kapanmak, “Beni fark edin.” demektir.

PEKİ SEVGİ NEREDE?

Çocuk yalnızca karnı doyurularak büyütülmez.

Çocuğun ruhu da beslenir.

Bir çocuğa pahalı telefon almak, onunla ilgilenmek değildir.

En güzel kıyafeti almak, ona sevgi vermek değildir.

Her istediğini yapmak, iyi anne-baba olmak değildir.

Çocuğunuzun gözünün içine bakıp onu dinlemek…

Onunla konuşmak…

Hatasını anlatmak…

Gerektiğinde sınır koymak…

Gerektiğinde sarılmak…

İşte asıl ebeveynlik budur.

Sevgi görmeyen, ilgi görmeyen ve duyguları sürekli bastırılan çocukların duygusal gelişiminde ciddi sorunlar ortaya çıkabilir. Empati kurmak, öfkesini yönetmek ve sağlıklı ilişkiler kurmak zorlaşabilir.

Bu yüzden çocuklarımızı yalnızca sanal dünyanın tehlikelerinden değil, kendi ihmallerimizden de korumalıyız.

Çünkü bazen çocuğu bozan telefon değildir.

Telefonu çocuğun yerine koyan yetişkindir.

Artık aileler kendisine çok ciddi bir soru sormalı:

“Ben çocuğumu gerçekten yetiştiriyor muyum, yoksa sadece büyümesini mi izliyorum?”

Cevap hoşumuza gitmeyebilir.

Ama gerçeklerle yüzleşmezsek yarın çok geç olabilir.

Çocuklarımızı suçlamadan önce kendimizi sorgulayalım.

Onları değiştirmeye çalışmadan önce kendi davranışlarımızı değiştirelim.

Telefonu elinden almak kolay.

Tableti kapatmak kolay.

Sosyal medyayı yasaklamak kolay.

Zor olan çocuğumuzun karşısına oturup onu gerçekten dinlemek.

Zor olan sevgimizi hissettirmek.

Zor olan sabretmek.

Zor olan anne-baba olmanın sorumluluğunu taşımak.

Çünkü çocuklarımız bizim aynımızdır.

Ve bazen aynada gördüğümüz görüntü hoşumuza gitmiyorsa, aynayı suçlamanın hiçbir anlamı yoktur.

Önce kendimize bakalım.

Çocuklarımızı kaybetmeden önce, onları gerçekten kazanmaya başlayalım.