BİZ NE ZAMAN İNSANLIĞIMIZI KAYBETTİK?

Son günlerde sosyal medyada karşıma çıkan görüntüler, duyduğum haberler ve yaşanan olaylar gerçekten içimi acıtıyor.

Allah’ın yarattığı dilsiz canlıları poşetlere bağlayan, boğazına tasma takıp direğe bağlayan, boynuna ekmek asarak açlığıyla mücadele etmeye mahkûm eden insanların görüntülerini görüyoruz.

Soruyorum: Biz ne zaman bu kadar kötü olduk? Biz ne zaman merhametimizi, vicdanımızı ve insanlığımızı kaybettik?

Artık sadece hayvanlara değil, insana da tahammülümüz kalmamış gibi.

Kadına şiddet…

Çocuğa şiddet…

Erkeğe şiddet…

Aile içinde şiddet, sokakta şiddet, trafikte şiddet, iş yerinde psikolojik şiddet…

Şiddet hayatımızın her tarafına nasıl bu kadar yayıldı?

Bir anne çocuğundan, bir çocuk ailesinden, bir kadın eşinden, bir erkek kendi çevresinden korkar hâle geliyorsa burada ciddi bir toplumsal sorun var demektir.

Bazen düşünüyorum ve gerçekten acıyorum.

Biz ne zaman bu hâle geldik?

Birbirimize selam vermiyoruz. Komşumuzun kapısını çalmıyoruz. Derdini sormuyoruz. Sevincini paylaşmıyoruz.

Birisi bir şey alıyor, “Neden onun var da benim yok?” diyoruz.

Birisi başarılı oluyor, gurur duymak yerine açığını arıyoruz.

Komşu komşuya, arkadaş arkadaşa, insan insana yabancılaşıyor.

Sosyal medyada ise herkes birbirini yargılıyor, küçümsüyor, aşağılıyor.

Peki biz nereye gidiyoruz?

Üstelik “Biz Müslümanız” diyoruz.

Oysa bize merhamet, sevgi, yardımlaşma, hoşgörü ve kul hakkı öğretilmedi mi?

İyilik yapıyoruz; sonra yaptığımız iyiliği insanların arkasından konuşuyor, dedikoduya malzeme ediyor, hatta sosyal medyada gösterişe dönüştürüyoruz.

İyilik gösteriş için yapılmaz. Merhamet paylaşım yapmak için değil, yürekte taşımak içindir.

Artık gerçekten durup kendimize bakmamız gerekiyor.

Ben ne yapıyorum?

Karşımdakine nasıl davranıyorum?

Bir kadını, çocuğu veya erkeği incitiyor muyum?

Bir canlının canını yakıyor muyum?

Komşumun derdini biliyor muyum?

Bir insanın düşmesine seviniyor muyum, yoksa elinden tutuyor muyum?

Kendimize gelelim artık!

İnsan olmak; güçlü olanın zayıfı ezmesi değildir. İnsan olmak; gücün yettiğine zulmetmek hiç değildir.

İnsan olmak merhamettir.

İnsan olmak vicdandır.

İnsan olmak paylaşmaktır.

İnsan olmak affedebilmektir.

İnsan olmak, dili olmayan bir canlının bile acısını hissedebilmektir.

Kadına şiddete de, çocuğa şiddete de, erkeğe şiddete de, hayvana yönelik zulme de karşı çıkmak zorundayız.

Çünkü şiddetin mağduru kim olursa olsun, şiddetin kendisi yanlıştır.

Bugün bir hayvanın acısına duyarsız kalan, yarın bir çocuğun gözyaşını da görmezden gelebilir.

Bugün bir kadının çığlığını duymayan, yarın bir erkeğin sessiz yardım çağrısını da fark etmeyebilir.

Vicdanımızı kaybedersek geriye ne insanlığımız kalır?

Birbirimize yeniden “Merhaba” diyelim.

Birbirimizi yeniden dinleyelim.

Komşumuzu yeniden hatırlayalım.

Çocuklarımızı korkuyla değil sevgiyle büyütelim.

Kadına, erkeğe, çocuğa ve tüm canlılara saygı duyalım.

Merhameti, sevgiyi ve vicdanı yeniden hayatımızın merkezine koyalım.

Çünkü artık hepimizin kendimize sorması gereken tek bir soru var:

BİZ NEREYE GİDİYORUZ?

Kendimize gelelim arkadaşlar…
Çünkü insanlığımızı kaybedersek, kaybedecek başka hiçbir şeyimizin anlamı kalmaz.

ErkanSezgin 
Gazeteci Yazar