Aynı Gün

Herkesin gecesi başka uzar,
Kimi Şubat der, kimi adını anar.
Ben bir günde kaldım, hiç geçmedi,
Takvimimde aynı yaprak yanar.

Yıllar geçti, bayramlar değişti,
Kapımdan nice sevinçler geçti.
Ama duvarımda duran o gün
Bir milim yerinden kıpırdamadı.

Sabah erken kalkarım usulca,
Sen yedi dersin, ben derim sekiz.
Yüzümü yıkar, aynaya bakmam,
Gözlerim yorgun, içim sessiz.

Bazen mektuplar yazarım gece,
Kime gider bilmem adresi yok.
Zaten yolunu kaybeder hepsi,
Yalnızlık derin, dönüşü yok.

Kuşlarım vardı, öterdi sabah,
Sesleri dolardı boş odama.
Şimdi sustular, ben de sustum,
Gece çöker iç dünyama.

Ağlayamam sandım gündüz vakti,
Gözlerim inat, kalbim yorgun.
Meğer uykuda çözülürmüş insan,
Geceyle olurmuş hesap sorgun.

Hayat böyledir, hükmü keskin:
Gelen kalmaz, giden dönmez.
Takvim değişir herkes için.
Benim günüm asla bitmez.

Ve bil ki artık şunu öğrendim:
Bazı ayrılıklar ölmez,
Sadece insanı yaşarken
Yavaş yavaş eksiltir, tüketir, siler.

Serdal KAYA