Aynadaki Yabancı: Kendinden Kendine Göç

İnsan, varoluşunun şifresini kaybettiği günden beri, kendisine en uzak coğrafyada, yani kendi teninin içinde bir mülteci gibi yaşıyor. Ne gittiği yollar dindiriyor sızısını ne de sığındığı limanlar... Çünkü bavulunda taşıdığı o koca boşluk, gittiği her yere onunla beraber geliyor. Kadim bir hakikattir; “Özünden kopan, ömrünü özünü aramakla geçirir.” Bizim hikâyemiz, işte bu hazin kopuşun ve bitmek bilmeyen o beyhude arayışın hikâyesidir.

Bizler, suyu membaından değil, bulanık nehirlerden içmeye çalışan şaşkın yolculara döndük. Hakikatin kendisi gönül hanemizde bir define gibi saklıyken, biz dışarının gürültüsünde, vitrinlerin sahte parıltısında huzur dileniyoruz. Ruhumuz, ait olduğu o ulvi makamdan koptuğu an, yeryüzünün tüm süsleri birer prangaya dönüştü. Lakin insan, körleşen gözleriyle bu esareti hürriyet sandı. Kabuğu cilalamaktan, öze inmeye vakit bulamadı.

Bir ağaç kökünden ayrıldığında nasıl kurursa, insan da manasından koptuğunda öyle çürür. Bugünün insanı, kalabalıklar içinde yalnız, kahkahalar içinde kederli ve varlık içinde yoksuldur. Çünkü kaybettiği şey, çarşıda pazarda satılan bir meta değil, bizzat kendisidir. Kendi hakikatine yabancılaşan bir ruh, dünyanın bütün atlaslarını dolaşsa da sıla hasreti bitmez. Zira gurbet, diyarlardan uzak kalmak değil; insanın kendi kalbine giden yolu unutmasıdır.

Her sabah aynaya baktığımızda gördüğümüz suret, acaba ruhumuzun ne kadarını yansıtıyor? Yoksa o suret de mi bize küs? Biz, başkalarının gözünde "biri" olmaya çalışırken, aslında "hiç" olduğumuzu unuttuk. Oysa öz, sessizlik ister; öz, sadelik ister; öz, bir teslimiyet ister. Biz ise gürültüye, şatafata ve kibre âşık olduk.

Velhasıl, ömrümüz bir serap peşinde koşmakla tükeniyor. Çöllerde su arıyoruz, oysa su biziz, testi biziz, okyanus biziz... Ama ne yazık ki, özünden kopan insan, hazine sandığının üzerinde oturup dilenen bir fukara gibi, ömrünü yokluk içinde tamamlıyor.

Dönüp de kendine bakamayanın, dünyayı görmesi ne mümkün...