Aşk ve Yalnızlık

İnsan en çok severken yalnız kalır,

Kalabalıkların ortasında bile sessizlik sarar içini…

Bir zamanlar gülüşüne sığınırken,

Şimdi yokluğunun gölgesinde üşür yüreği.

Aşk, bazen bir liman sanılır,

Oysa çoğu kez fırtınanın ta kendisidir.

Bir kalpte filizlenir, iki kişilik başlar,

Ama çoğu zaman birine yalnızlık kalır.

Dedim ya hani,

Yalnızlık Tanrı’nın bana verdiği armağan,

Senin sustuğun yerde ben içimden konuştum.

Bir mezarın başında haykıramasam da,

Geceleri rüyalarımda sana ağladım.

Sevdan, içimi usulca değil,

Bir mızrak gibi deldi geçti.

Suçum sadece sana gelmekti,

Keşke o yol hiç bitmeseydi…

Aşk, giderken ardında bir iz bırakır,

Yalnızlık ise sessizce o izi sahiplenir.

Birinde yanarsın, diğerinde küle dönersin.

Ve sonunda anlar insan:

En büyük aşk, bazen en derin yalnızlıktır…