AKVARYUM

Bir hayal biterken bir başka hayal başlar,
insan sanki camın ardında bir balık gibi,
biten hayallerin yerine yenileri gelir,
hiçbir hayal tam bitmez,
acı eksilmez, sadece yer değiştirir.

Zor mu gerçekten bu kadar sürüp gitmesi?
İnsan hep yalnız mıdır,
yoksa yalnızlık Tanrı’dan saklı bir hediye mi?
Sahi, neden hep yalnız hayal ettim?
Annemin dizinde otururken hiç şiir düşmezdi aklıma,
ama şimdi bir mezar kazıp içine mısra gömüyorum.

Hayalim ölmek mi?
Göğsünde süt bitmiş, dudağı kurumuş bir annenin
kokusuna mı dönmek ister içim?
Sahi, insan mı akvaryumda?
Yoksa balık mı insanın akvaryumunda habersiz yüzüp durur?

Serdal KAYA