17 Ağustos’u Unutmadık, Unutmayacağız

17 Ağustos 1999…

Takvimler o günü gösterdiğinde yalnızca toprak sarsılmadı; milyonlarca insanın yüreği de sarsıldı. Gecenin karanlığında enkazların altında umut aradık, sevdiklerimizi kaybettik. Kimi annesini, kimi babasını, kimi kardeşini, kimi evladını toprağa verdi. Ocaklara ateş düştü, şehirler sustu, yürekler yandı.

Ama biz o acıyı hiç unutmadık.

Aradan yıllar geçti. Zaman bazı yaraların üzerini örttü belki ama hiçbir acıyı tamamen silemedi. 17 Ağustos'un ardından 6 Şubat'ı yaşadık. Yine evler yıkıldı, yine hayatlar yarım kaldı, yine anneler evlatsız, evlatlar anne babasız kaldı.

Fakat her büyük acının karşısında bu milletin başka bir yüzünü de gördük: Dayanışmayı.

Enkaz başında birbirimizin elinden tuttuk. Aşımızı, ekmeğimizi, battaniyemizi, umudumuzu paylaştık. Yaralarımızı birlikte sardık. Ağlarken birbirimize omuz olduk. Çünkü biz, zor zamanlarda birbirine sırtını dönmeyen büyük bir milletiz.

Bugün 17 Ağustos'u anarken yalnızca geçmişi hatırlamamalıyız. Geleceğe de ders çıkarmalıyız.

Deprem gerçeğini unutmamalı, şehirlerimizi daha güvenli hale getirmeli, sağlam yapılaşmayı ve bilimsel şehir planlamasını her şeyin önüne koymalıyız. Çünkü deprem değil, ihmaller öldürür.

17 Ağustos'ta canımız yandı. 6 Şubat'ta yüreğimiz yeniden parçalandı.

Ama biz hâlâ buradayız.

Bu bayrağın altında, bu vatanın dört bir yanında, acılarımızı paylaşarak ve yaralarımızı birlikte sararak yolumuza devam ediyoruz.

Çünkü biz yalnızca zor günlerde bir araya gelen bir toplum değiliz; biz, acıda da sevinçte de birbirine kenetlenen koskoca bir Türkiye'yiz.

17 Ağustos'u unutmadık, unutmayacağız.

Hayatını kaybeden tüm deprem şehitlerimizi rahmet, özlem ve dualarla anıyorum.

Ruhları şad olsun.

Bir daha aynı acıları yaşamamak dileğiyle…

Erkan Sezgin
Gazeteci Köşeyazarı